Deze vier inzichten veranderen mijn leiderschap.
Ik praat met veel voorgangers. De meeste gesprekken geven me iets om over na te denken. Een paar leveren inzichten op die de manier waarop ik leidinggeef kunnen veranderen.
Hier zijn vier cruciale ideeën die mijn persoonlijke bediening veranderen.
- Voorganger zijn is een teamaangelegenheid.
- Evangelisatietraining werkt niet.
- Beklim niet de verkeerde berg.
- Zonder vertrouwen mislukken belangrijke relaties.
“Voorganger zijn is een teamaangelegenheid.”
Het Nieuwe Testament beschrijft een groep oudsten die samen een gemeente hoedt en verantwoordelijkheid en gezag deelt. Het is nooit één persoon alleen. Het moderne model van de senior pastor is ontleend aan de bedrijfshiërarchie. De Schrift beschrijft gedeeld leiderschap door oudsten, met ingebouwde verantwoording.
Sats Solanki kwam niet via theorie tot gedeeld leiderschap. Hij kwam ertoe door een ineenstorting. In 2020 stortte de kerk waarin hij diende in. De senior pastor verliet het land en legde nooit verantwoording af voor wat er was gebeurd. Die ervaring dwong Sats zich af te vragen waarom één persoon ooit zoveel ongecontroleerde macht had gehad.
Sats ging naar de Schrift, en hoe meer hij onderzocht en bestudeerde, hoe duidelijker het antwoord werd. Sats verankert gedeeld leiderschap in het leiderschap van oudsten in het Nieuwe Testament en wijst erop dat de vroege kerk consequent beschrijft hoe apostelen gemeenten stichtten en vervolgens teams van oudsten aanstelden om samen een gemeente te hoeden. Nergens zien we één enkele seniorfiguur aan de top.
Gedeeld leiderschap bouwt verantwoording al in de structuur in voordat een leider die nodig heeft, in plaats van pas nadat een crisis de kwestie afdwingt. Macht zonder ingebouwde controles wordt uiteindelijk gevaarlijk, hoe goed de bedoelingen van een leider ook zijn.
Hoe dit mijn leiderschap beïnvloedt:
Bij New Life Fellowship, waar ik voorganger ben, hebben we een team van vier oudsten die verantwoordelijkheid en gezag delen. We nemen beslissingen gezamenlijk. We zijn heel bewust bezig om open met elkaar te leven, geen geheimen achter te houden en elkaar toe te laten in ons leven. Dat vertrouwen heeft een band tussen ons geschapen. Ik kan me niet voorstellen dat ik op een andere manier voorganger zou zijn.
“Evangelisatietraining werkt niet.”
Frank Friedmann, een voorganger met 45 jaar ervaring in de bediening, gelooft dat evangelisatietraining faalt omdat ze methodologie onderwijst… en methodologie zonder LEVEN slechts een oefening is waarbij we beslissingen voor Christus verzamelen in plaats van anderen lief te hebben. “Zodra iemand werkelijk weet wat in Christus voor hem of haar waar is,” zegt Frank, “gebeurt evangelisatie vanzelf.”
Want more from The Lead Pastor?
Sign up for a free account to complete reading this article:
Have an account? Log In
Frank Friedmann, een voorganger met 45 jaar ervaring in de bediening, gelooft dat evangelisatietraining faalt omdat ze methodologie onderwijst, en methodologie zonder leven slechts een oefening is waarbij we beslissingen voor Christus verzamelen in plaats van anderen lief te hebben.
“Zodra iemand werkelijk weet wat in Christus voor hem of haar waar is,” zegt Frank, “gebeurt evangelisatie vanzelf.”
Frank wijst op vijf dingen die Jezus zijn volgelingen heeft beloofd: vreugde, vrede, rust, vrijheid en overvloedig leven. Hij vraagt voorgangers naar hun eigen gemeente te kijken en te tellen hoeveel mensen zelfs maar twee van die vijf als een geleefde werkelijkheid ervaren. De meeste voorgangers worden stil. Vervolgens vraagt hij hoeveel mensen ze alle vijf ervaren, en de meesten kunnen aan geen enkele persoon denken.
Hulpmiddelen zoals de Vier Geestelijke Wetten of Evangelisatie-explosie zijn volgens Frank niet verkeerd, maar ze kunnen een vervanging worden voor een leven dat niet weerspiegelt wat Jezus werkelijk heeft beloofd.
Wanneer gelovigen begrijpen wat in Christus al waar is voor hen, houdt evangelisatie op een programma te zijn en wordt het een bijproduct.
Hoe dit mijn leiderschap beïnvloedt
Ik heb evangelisatietrainingen gevolgd, scripts uit het hoofd geleerd en geprobeerd om aan ‘getuigenisquota’ te voldoen. Franks punt dwingt me een moeilijkere vraag te stellen over de levendigheid van mijn geloof – en verandert de focus van mijn onderwijs. Ik werk eraan om mijn gemeenteleden te helpen beseffen hoe GOED Jezus is… en langzaam maar zeker delen mensen dat met anderen.
“Beklim niet de verkeerde berg.”
Jim Gordon gebruikt de metafoor van het beklimmen van de verkeerde berg in de mist om leiders ertoe aan te sporen regelmatig stil te staan en ervoor te zorgen dat hun dagelijkse drukte verankerd blijft in hun ware, door God gegeven opdracht, in plaats van in zelfopgelegde verplichtingen.
Drukte en roeping zijn twee verschillende dingen. Beweging is niet hetzelfde als richting.
Jim Gordon vertelt het verhaal van een vriend, Mark Kennedy, die een berg in Schotland wilde beklimmen. Kennedy vertrok voor zonsopgang om de mist voor te zijn, klom urenlang en toen trok de mist eindelijk op. Hij ontdekte dat hij de verkeerde berg had beklommen.
Voor Jim is dat het beeld van een pastor die elk uur vult zonder na te gaan of die uren dienen waarvoor God hem werkelijk heeft geroepen. Je kunt elke week trouw preken, elke ziekenhuiskamer bezoeken, elke begrotingspost in balans houden en toch een heel eind de verkeerde berg op zijn. Het werk is niet het probleem. Het ontbreken van een roeping achter het werk wel.
Is er iets tragischer dan een leven lang inspanningen te leveren voor de bediening, om op een dag te beseffen dat je naar de verkeerde doelen toe werkte?
De oplossing is niet meer inspanning. Het is een eenvoudige vraag onderaan het schema: Is deze activiteit wat God van mij vraagt, of heb ik dit op me genomen zonder erbij na te denken?
Hoe dit mijn leiderschap beïnvloedt:
Ik heb hele seizoenen op de verkeerde berg doorgebracht zonder het te weten, totdat ik er al was. Jims vraag is eenvoudig en ik leer die vaker te stellen: “Heeft God hier werkelijk om gevraagd, of heb ik gewoon besloten dat dit moest gebeuren?” Daarnaast ben ik begonnen met een persoonlijke bedieningsevaluatie die ik twee keer per jaar uitvoer, om me te helpen het belangrijkste het belangrijkste te laten blijven.
“Zonder vertrouwen mislukken belangrijke relaties.”
Te veel kerken omzeilen of vermijden moeilijke of pijnlijke gesprekken met hun pastors. Daardoor wordt de kloof tussen wat wordt gecommuniceerd en wat werkelijk speelt steeds groter, totdat de relaties instorten. De pastor vertrekt, de kerk treurt en de cyclus gaat door.
Ed Underwood verwijst naar het onderzoek van Thomas Rainer, waaruit blijkt dat de meeste pastors die een kerk verlaten dat na 3 jaar doen. Ed wijt dit niet aan een burn-out, theologische afdwaling of een laag salaris. Hij wijt het aan vertrouwen, of het gebrek daaraan.
Hij noemt dit patroon daten op de middelbare school.
Een nieuwe pastor arriveert en iedereen laat zich van zijn beste kant zien. Niemand begint over de moeilijke zaken. Na zes maanden worden de barsten zichtbaar, maar er is al te veel geïnvesteerd om gemakkelijk weg te lopen. Dus proberen mensen ermee om te gaan. Ze strijken het glad. Ze bewaren de vrede totdat de vrede zichzelf in stand houdt.
Dat werkt een tijdje, totdat het niet meer werkt, en het hele gebeuren snel en rommelig eindigt, waarbij iedereen zich afvraagt hoe ze de signalen hebben kunnen missen.
Ed zegt dat de signalen de hele tijd zichtbaar zijn als je weet waar je moet kijken:
- Vergaderingen die gemanipuleerd aanvoelen.
- Onderwerpen die niemand mag aansnijden.
- Bedieningen die met elkaar concurreren om invloed.
Dit alles wijst op een kerkcultuur die draait op prestaties in plaats van op vertrouwen. Zijn oplossing begint niet bij de hele kerk. Ze begint bij één relatie die je al vertrouwt, die eerlijk wordt opgebouwd in vruchtbare grond die haar kan dragen.
Hoe dit mijn leiderschap beïnvloedt:
Maandenlang vermeed ik een moeilijk gesprek met verschillende belangrijke leiders in onze kerk. Toen liepen de spanningen hoog op en werd wat eerst een klein probleem was, plotseling een groot probleem. Tegenwoordig ben ik VEEL sneller geneigd om problemen op een vriendelijke, zachte, maar eerlijke manier aan te kaarten.
