“Ik zei tegen sommige mensen: GEEF NIET” (SCHOKKER: God voorzag toch)
Vrijgevigheid gaat vóór het geven van tienden: Geef voorrang aan vrijgevigheid onder leiding van de Geest boven het geven van tienden volgens het oude verbond. God kijkt in de eerste plaats naar het hart.
Vertrouw erop dat Jezus leidt: Leiders moeten erop vertrouwen dat gemeenteleden de leiding van de Heilige Geest volgen.
Geven onder het nieuwe verbond: Het Nieuwe Testament leert vrijwillig geven op basis van persoonlijke overtuiging, niet volgens een vast percentage.
Predikanten bepalen de toon: De houding van een predikant tegenover geld beïnvloedt de cultuur van de kerk en het geefgedrag van de gemeente.
Stel je dit even voor:
Een echtpaar vraagt of ze met je kunnen afspreken; ze verdrinken in de rekeningen en zijn bedrijf heeft het onlangs niet gered, dus hij zoekt werk in een moeilijke arbeidsmarkt. Zij is thuis met jonge kinderen en doet met een zeer krap budget zo goed mogelijk wat ze kan.
Dus, hoeveel zouden ze moeten geven?
OPMERKING: Deze situatie overkwam mij... en ik vertelde hun dat ze op geen enkele manier verplicht waren om aan de kerk te geven. Ik zei dat ze, als ze baden en voelden dat Jezus hen aanspoorde om te geven, die leiding moesten volgen. Maar dat ze volledig vrij waren om NIET te geven.
Want more from The Lead Pastor?
Sign up for a free account to complete reading this article:
Have an account? Log In
Ik denk dat veel voorgangers moeite zouden hebben met dat standpunt. De druk op het budget is tenslotte reëel. Medewerkers moeten betaald worden. En we hebben allemaal hetzelfde draaiboek gekregen: wanneer de bankrekening leeg begint te raken, is het tijd voor een prekenserie over tienden.
Ik ben zelf in die traditie opgegroeid. Pas toen een mentor mij een scherpe vraag stelde, begon die traditie uit elkaar te vallen.
Wanneer je over tienden preekt, gaat je motief dan over trouw aan de Schrift, of gaat het erom het financiële welzijn van je kerk te waarborgen?
Die vraag verdient meer dan een snel antwoord.
Jezus verving de tienden (het Oude Verbond) door iets moeilijkers.
De tiende was een verplichte belasting — tien procent van het bruto-inkomen, zonder uitzonderingen — die bedoeld was om het Levitische priesterschap te financieren. Toen God het beloofde land verdeelde, kreeg de stam Levi geen erfdeel. Geen land. Hun taak was om als priesters verspreid over Israël te dienen, en de tienden van de andere elf stammen waren de manier waarop zij in hun levensonderhoud voorzagen; dit was een structurele economische oplossing, opgezet voor een specifiek priestersysteem.
Dat systeem is verdwenen.
Het priesterschap dat het financierde, is verdwenen.
Nergens in het Nieuwe Testament staat een gebod om tienden te geven. Geen enkele keer.
De verplichte tiende wordt vervangen door iets eenvoudigere én veeleisenders: vrijgevigheid uit vrije wil, geleid door de Geest.
Paulus zegt het duidelijk in 2 Korintiërs 9:7: "Laat ieder zo veel geven als hij zich in zijn hart heeft voorgenomen, niet met tegenzin of uit dwang, want God houdt van een blijmoedige gever."
De vraag verschuift nu dus van "Welk percentage verlangt God?" naar "Waar spoort de Heilige Geest mij toe aan?"
Voorgangers moeten Jezus vertrouwen met geld.
Je kunt niet vanuit een angstige houding over vrijgevigheid preken en verwachten dat dit bij je mensen iets anders voortbrengt dan meer angst. Ross Gilbert, mijn medevoorganger bij New Life Fellowship, benoemt de oude aanpak rechtstreeks:
Wanneer je in de Schrift grijpt en een wet kiest die je prettig vindt en die mensen er ook toe aanzet te doen wat jij wilt dat ze doen, is dat controle. Dat is alles.
Voorgangers moeten erop vertrouwen dat hun mensen Jezus' leiding volgen.
De houding die je op de preekstoel aanneemt, geeft vorm aan de cultuur in de ruimte. Als je krampachtig aan het budget vasthoudt, zullen je mensen dat aanvoelen — of je het nu benoemt of niet.
Ryan Johnson, die voorganger is van Church Untitled in het centrum van Vancouver, is eerlijk over hoe gemakkelijk dat uitlekt:
We moeten die angst niet op andere mensen overbrengen. ‘Als jullie niet geven, zie ik eruit als een dwaas.’ Dat zouden we nooit ronduit zeggen, maar soms komt dat wel naar voren in de manier waarop we communiceren.
Ross Gilbert gaat nog een stap verder:
God heeft je geld niet nodig. En weet je wat dat betekent? Wij hier bij New Life hebben jouw geld ook niet nodig.
Dat is geen nalatigheid. Dat is vertrouwen in Gods vermogen om te voorzien (zonder dat wij hoeven te dwingen)
We moeten erop vertrouwen dat onze mensen bereid zijn Jezus' leiding te volgen. De eerste stap zetten betekent dat je persoonlijk geeft voordat je er publiekelijk om vraagt. Het betekent dat je het risico zelf draagt in plaats van het te verdelen. Het betekent dat je er oprecht vrede mee hebt als de Geest iemand ertoe aanzet deze maand minder dan 10% te geven — of helemaal niets.
Dat is geen kleine vraag. Waarschijnlijk is het de grootste.
God IS trouw.
We hebben New Life Fellowship in 2019 gesticht. Elk jaar sindsdien hebben we ons budget volledig gefinancierd — zonder taal over tienden, zonder verplichting, zonder druk.
Het verhaal van voorganger Ryan Johnson ziet er anders uit, maar loopt langs dezelfde draad. Een paar jaar geleden voelde zijn team dat God hen naar een groot bouwproject leidde — een ruimte van 10.000 vierkante voet in het hart van Vancouver.
De geraamde kosten bedroegen $1.2 miljoen.
Ze probeerden de gebruikelijke wegen: gingen om de tafel zitten met invloedrijke mensen, onderzochten subsidies en volgden elk kanaal dat hun eigen wijsheid kon bedenken. Overal gingen deuren dicht. Ze vertelden hun gemeente:
Hier voelen we dat God ons leidt. Als jij dat ook ziet, kom dan en volg Hem. Doe het niet omdat wij het zeggen, maar omdat de Geest tot jou spreekt.
In januari, toen de bouw bijna klaar was en er nog ongeveer $250,000 nodig was, stond Ryan op en vertelde hij zijn gemeente dat ze niet naar de bank zouden gaan voor een overbruggingslening. De volgende ochtend werd hij wakker met, zoals hij het zelf zei, "de grootste kater van kwetsbaarheid".
Toen kwam woensdag. Er werd onverwacht $130,000 op hun rekening gestort. Een paar maanden later, binnen een uur nadat ze toestemming hadden gekregen om het nieuwe gebouw te betrekken, belde een anonieme donateur om het resterende bedrag volledig te betalen.
God liet me zien dat het niet om het geld gaat, zegt Ryan. Hij kan in een seconde met zijn vingers knippen en dit laten gebeuren. Het gaat om vorming.
Twee kerken. Twee steden. Twee heel verschillende omstandigheden. Toch loopt er door beide hetzelfde verhaal.
Geld heeft de neiging bloot te leggen wat we werkelijk geloven over God en Zijn trouw aan ons. We moeten Jezus met onze begrotingen vertrouwen voordat we onze mensen vragen Hem met hun begrotingen te vertrouwen.