Voorganger, hoe ga je om met spirituele apathie?
Kun je iets voor iemand willen, meer dan die persoon het zelf wil?
Onlangs hield ik een peiling op TheLeadPastor.com waarin ik voorgangers vroeg naar hun grootste uitdaging. De opties waren eenzaamheid, financiële druk, omgaan met kritiek en anderen door persoonlijke pijn heen dragen terwijl je je eigen mentale gezondheid beheert.
Gebrek aan honger: Veel voorgangers zien spirituele apathie als hun grootste uitdaging, wat wijst op een gebrek aan betrokkenheid binnen gemeenten.
Culturele context: Geestelijke honger kan afnemen in culturen van overvloed, wat leidt tot wijdverbreide apathie.
Relationeel discipelschap: Effectieve trouw vereist investeren in persoonlijke relaties in plaats van uitsluitend te vertrouwen op programma's.
Uitdaging van trouw: Trouw blijven wordt moeilijk wanneer gemeenten comfortabel zijn en er geen urgentie is rond hun geestelijke behoeften.
Wat ik uit de resultaten opmaak
Het meest gekozen antwoord was *mensen dienen die niet geestelijk hongerig lijken*, met 57 stemmen. De eerstvolgende was financiële druk met 28 stemmen.
Ik legde deze resultaten voor aan een aantal lezers en bijdragers van TheLeadPastor.com om hun mening te horen, en na gesprekken over en weer kwamen verschillende belangrijke thema's naar voren.
Continue Reading for Free
Create a free account to finish this article, plus get ongoing access to timely insights and practical resources.
Have an account? Log In
1. Culturele nadruk op snelle oplossingen
Verschillende voorgangers suggereerden dat mensen vaak snelle oplossingen voor hun problemen zoeken in plaats van een dieper streven naar geloof. Vanuit dit perspectief zou een echte opleving van geestelijk verlangen vanzelf veel secundaire organisatorische en persoonlijke uitdagingen oplossen of verbeteren.
2. Een afname van de focus op persoonlijke discipelschap
Een zeer ervaren voorganger zei dat hij geloofde dat de afname verband hield met het geleidelijke verlies van langzaam, kostbaar en diep persoonlijk relationeel discipelschap. Hij suggereerde dat een te grote afhankelijkheid van gestructureerde programma's of grote evenementen geen echte betrokkenheid weet te ontwikkelen.
3. Culturele nadruk op persoonlijk comfort
Een veelvoorkomend thema was dat materiële overvloed, comfort en een gemaksgerichte cultuur vanzelf leiden tot lusteloosheid. Wanneer mensen zich economisch en qua ervaringen volledig verzadigd voelen, ervaren ze zelden een dieper gevoel van nood... wat leidt tot een grotere geestelijke apathie.
4. Vertekende resultaten?
Een voorganger suggereerde dat deelnemers aan de peiling eerder zouden toegeven dat ze worstelen met geestelijke apathie dan met iets anders. Hij suggereerde dat leiders op een peiling misschien voor geestelijke apathie kiezen omdat het voelt als een "veiliger", minder kwetsbare bekentenis dan het blootleggen van diepe persoonlijke worstelingen zoals eenzaamheid.
Maar zelfs als het gemakkelijker voelt om toe te geven, blijft het in de praktijk zeer ontmoedigend om geconfronteerd te worden met wijdverbreide apathie binnen een gemeenschap.
Uiteindelijk kunnen we geestelijke honger niet maken.
We kunnen de omstandigheden ervoor bevorderen en haar voeden wanneer we haar aantreffen, maar we kunnen haar niet namens iemand willen die de behoefte niet voelt.
In een context van schaarste is geestelijke honger volkomen begrijpelijk. Een gevoelde behoefte is overal aanwezig. Maar in een cultuur van overvloed? Mensen voelen niet vaak een echte behoefte. Misschien geldt dat ook voor God.
Wat betekent trouw in deze omgeving?
De peiling kan niet bepalen of de geestelijke apathie in Noord-Amerika een discipelschapsprobleem, een cultureel probleem, iets wat de kerk heeft veroorzaakt of iets wat de kerk heeft geërfd is.
Verdringt de overvloed waarin we zwemmen de gevoelde behoefte die mensen historisch gezien naar God heeft gedreven?
De primaire uitdaging voor de voorganger is om trouw te zijn. Dit is gemakkelijke theologie wanneer je omringd bent door enthousiasme, opwinding en groeiende aantallen. Dit is moeilijke theologie wanneer je met apathie wordt geconfronteerd.
Ik denk niet dat een van de voorgangers met wie ik sprak het volledig heeft doorgrond.
Ik weet dat ik dat niet heb. Maar meer dan 30% van de voorgangers wijst geestelijke apathie aan als hun grootste worsteling. Dat is reden genoeg om deze vraag samen en eerlijk te stellen.
Wat denk jij dat de oorzaak ervan is?
