Een schaarstementaliteit kan angst, burn-out en een eindeloze drang om meer te doen aanwakkeren: Erkennen dat de overtuiging “er is niet genoeg” bestaat, is de eerste stap naar verandering.
Jezus voorziet in onze diepste behoeften: Wanneer we onze stress en onvervulde behoeften bij Hem brengen, vervult Hij ons met Zijn leven en herinnert Hij ons eraan dat onze toereikendheid in Hem gevonden wordt.
Het is onze verantwoordelijkheid om trouw aan te bieden wat we hebben en God de resultaten toe te vertrouwen: Hij bepaalt wat succes is en kan onze nederige gaven vermenigvuldigen op manieren die wij niet kunnen voorzien.
De overtuiging dat Jezus genoeg is, neemt uitdagingen niet weg, maar verandert wel de manier waarop we ermee omgaan: Naarmate we leren vertrouwen op Zijn voorziening, neemt de druk af, groeit de vrede en keert de vreugde terug.
Mijn bediening draaide lange tijd op een stille, uitputtende aanname: er was niet genoeg.
Niet genoeg geld, tijd of vrijwilligers. Niet genoeg van wat ik die week het hardst nodig had. Ik liep niet rond en zei dat, maar ik leefde er wel naar. Elk begrotingsgesprek, elke openstaande plek voor een vrijwilliger, elke overvolle agenda, alles droeg een zacht, aanhoudend gevoel van schaarste met zich mee.
Dat gevoel dreef me tot wanhoop. Ik zette me in om de inkomsten te verhogen, meer mensen te werven en alles wat ik op papier kon verbeteren ook daadwerkelijk te verbeteren. Op zichzelf zijn die doelen prima. Samen werden ze een voortdurende drang naar meer en groter.
Ik besefte pas hoe diep die drang zat toen een paniekaanval me in het ziekenhuis deed belanden.
Ik kon niet langer doen alsof. De angst die ik met me meedroeg, de verlammende angst die je tot in je slaap achtervolgt, was het gevolg van een verhaal dat ik mezelf al jaren vertelde: niet genoeg.
De afgelopen twaalf maanden is door counseling en veel gebed Jezus mij uit dat verhaal aan het leiden.
Vertrouwen op Jezus' genoegzaamheid brengt hoop en herinnert ons eraan dat Gods voorziening genoeg is om de vrede te herstellen.
Deze passages zijn van grote betekenis geweest:
- Johannes 7:37-38. De stress, frustratie of druk die ik ervaar, is DORST… als ik met mijn dorst naar Jezus ga, vult Hij mij vanbinnen en stromen er rivieren van levend water door mij heen.
- Efeziërs 2:8-10. Genade heeft mij gered en God heeft mijn goede werken van tevoren voorbereid. Ik stap in het werk dat Hij lang geleden heeft geregeld… Hij is de Meesterplanner, niet ik.
- Psalm 127:1-2. Als de Heer niet bouwt, is mijn arbeid tevergeefs. Hij geeft zijn geliefden slaap, dus rust ik terwijl Hij verder bouwt.
- Johannes 6:5-13. God houdt ervan (en is er goed in) om het tekort dat ik nederig aanbied om te vormen tot overvloedige oogsten. Hij bepaalt wat succes is. Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.
- Kolossenzen 3:3-4. Ik ben gestorven en Christus is mijn leven. Mijn voorziening is een Persoon die in mij leeft, en bij Hem raakt het nooit op.
Ik kan je geen formule geven. Het is meer als een langzame dooi gegaan dan als een plotselinge doorbraak. Maar ik leer hoe het eruitziet om leiding te geven vanuit het geloof dat ‘Jezus genoeg is’. De druk neemt af en de vreugde keert terug. Het werk is nog steeds zwaar, maar het verplettert me niet langer.
Ik begin zijn voorziening voor mij en voor onze kerk te zien. De tekorten zijn er nog steeds, maar ze zijn niet langer het luidste wat er in de ruimte te horen is.
Ik heb dit nog niet volledig onder de knie. Maar ik ben op weg uit het verhaal van ‘niet genoeg’, en ik ben dankbaar dat Jezus Degene is die de leiding neemt.
