De meeste evangelisatietrainingen in kerken mislukken. Dit is WAAROM:
Toerusten, niet vervangen: Predikanten zijn niet de evangelisten; zij rusten de mensen toe die dat wel zijn.
Geen ervaring, geen outreach: Als mensen het Evangelie niet ervaren, zullen ze er niet over praten.
Programma's kunnen geen leven voortbrengen: Systemen kunnen evangelisatie ondersteunen, maar ze kunnen haar niet aansturen.
Toen ik tiener was, volgde ik een cursus evangelisatie, genaamd “Een aanstekelijke christen worden”. Ik werkte dat werkboek helemaal door en voerde oprechte gesprekken met andere leerlingen op mijn school. Ik leidde niemand naar Jezus… maar kreeg wel behoorlijk wat geplaag van mijn ongelovige vrienden.
Vandaag, ruim 30 jaar later, geloof ik niet dat het lesmateriaal het probleem was.
Pastor Frank Friedmann is al meer dan 45 jaar actief in de bediening en heeft zo ongeveer alles meegemaakt. Hij nam een gemeente van 13 mensen over en groeide die uit tot 500. Hij leidde een gevestigde gemeente van 75 mensen, verdubbelde dat aantal in 6 maanden, verdubbelde het opnieuw in nog eens 6 maanden en verdubbelde het daarna nogmaals in een jaar.
Continue Reading for Free
Create a free account to finish this article, plus get ongoing access to timely insights and practical resources.
Have an account? Log In
De sleutel tot de groei, zegt Frank, is evangelisatie… maar niet het soort evangelisatie dat ik als tiener beoefende. Franks stelling is eenvoudig: je kunt niet geven wat je niet hebt.
De meeste problemen met onze evangelisatietraining zijn daarop terug te voeren.
Waarom we standaard kiezen voor training in plaats van verandering
Als je op mij lijkt, is je eerste reactie wanneer je over je gemeente uitkijkt en ziet dat er geen evangelisatie plaatsvindt, dat je het wilt oplossen. Start een serie. Zoek lesmateriaal. Voer een campagne. Ik begrijp het; in die impuls zit oprechte pastorale zorg. Ik wil dat mensen worden bereikt, en een proces of systeem op het probleem loslaten voelt als iets dat de moeite waard is.
Frank ziet dit patroon al tientallen jaren. Hij heeft de Romeinenroute, de Vier Geestelijke Wetten en Evangelisatie-explosie meegemaakt. Geen van die methodes is verkeerd, vertelde hij me. Het probleem is wat er in de praktijk mee gebeurt.
Mensen gebruiken evangelisatietechnieken als hulpmiddelen en verliezen vervolgens de persoon uit het oog. Ze gaan eropuit om kerfjes op hun riemgesp te zetten.
Frank Friedmann
In het ergste geval wordt zo'n aanpak een soort aanklagersexercitie, waarbij je iemand in het nauw drijft totdat die zich gewonnen geeft, alleen maar om ervoor te zorgen dat je zijn huis verlaat. Dat is geen bekering. Dat is een ontsnappingsstrategie.
En de programma's worden vanaf daar nog vreemder. Frank vertelde me over een kerk die voetballen verstopte in huizen in de buurt, de bewoner beloonde als die de bal hield en het gemeentelid beloonde als die hem vond, en het geheel "evangelisatie-outreach" noemde. Zijn vraag was de juiste: waar is Jezus daarin?
Het probleem is niet creativiteit. Het probleem is dat we, wanneer organische evangelisatie niet plaatsvindt, naar methodes grijpen om die te vervangen. En methodes kunnen leven niet vervangen.
Het echte probleem zijn niet de methoden, maar de ervaring
Frank Friedmann leidt al 30 jaar een conferentie en opent die met een eenvoudige oefening voor de deelnemers. Hij noemt vijf dingen die Jezus heeft beloofd aan degenen die hem volgen:
- Volheid van vreugde
- Vrede die het verstand te boven gaat
- Overvloedig leven
- Rust (het Grieks komt dichter in de buurt van ‘Ik zal jullie rust geven’ dan van ‘Ik zal jullie rust geven’)
- Vrijheid (vrijheid van het presteren voor andere mensen, vrijheid van het presteren voor God, vrijheid van jezelf)
Vervolgens vraagt hij de aanwezigen om aan hun kerk te denken en te tellen hoeveel mensen zij kennen die zelfs maar twee van die vijf dingen blijvend in hun leven ervaren. De meeste mensen worden stil. Dan vraagt hij of ze iemand kunnen bedenken die ze alle vijf bezit. De zaal wordt echt stil.
Dat is het probleem met de meeste evangelisatietraining…
Niet een gebrek aan technieken of hulpmiddelen. Het is een gebrek aan LEVEN. Als de ervaring van onze mensen met het christelijke leven wordt bepaald door angst, onrust, vrees, schuld, prestatiedruk en schaamte, is het dan verwonderlijk dat het voelt alsof je tanden moet trekken om hen ertoe te krijgen hun geloof te delen?
Frank verwoordde het eenvoudig: een kerk als deze kijkt naar de wereld en zegt: "Wil je je bij ons aansluiten?" En de wereld zegt: "Dat dacht ik niet. Het is hier al moeilijk genoeg zonder dat allemaal."
Daarom grijpen we terug op training. Omdat het natuurlijke niet werkt. Maar het natuurlijke werkt niet omdat het evangelie niet is geland zoals het bedoeld was, bij de mensen die het al HEBBEN.
Wat er veranderde in Franks kerk
Zijn kerk in Delaware begon met 13 volwassenen. Ze groeide uit tot ongeveer 400-500 mensen. Later kwam hij bij Grace Life Church in Baton Rouge, Louisiana, die 15 jaar lang op 70 mensen was blijven steken. In zes maanden verdubbelde het aantal. Zes maanden later verdubbelde het opnieuw. In een jaar verdubbelde het nogmaals.
Toen een bevriende pastor hem liet zitten en vroeg wat zijn evangelisatiemethode was, vertelde Frank hem dat hij die niet had.
Wat hij wel had, was een overtuiging vanuit Efeziërs 4: het is de taak van de pastor-leraar om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening. Niet om de verlorenen rechtstreeks te bereiken, maar om het Lichaam op te bouwen totdat het Lichaam eropuit gaat en het uit zichzelf doet, zonder aansporing van buitenaf.
Frank verwoordde het nog directer toen hij en ik spraken:
In de meeste kerken doen we dit verkeerd om. We zeggen tegen mensen: ‘Ga je vrienden voor de kerk uitnodigen, dan proberen wij hen te redden.’ Nee. ONDERWIJS de gelovige. Help hen te begrijpen wie Jezus voor hen is en wat hij voor hen heeft gedaan – en dan? Wees de kerk.
Werk er niet aan om de wereld naar een programma te brengen; bouw je kerk daarentegen op tot mensen die ZO diep begrijpen wat Jezus voor hen heeft gedaan dat ze er niet onderuit kunnen om te gaan.
Zoals Frank het ziet, is het niet de rol van de pastor om de evangelisatie voor de kerk te dragen:
Ik ben een pastor voor een gemeente van pastores… een evangelist voor een gemeente van evangelisten.
Dat betekent dat ‘succes’ niet ligt in betere outreachstrategieën. Het gaat erom mensen groot te brengen die begrijpen wie zij zijn in Christus & wie Christus in hen is.
Als het Lichaam wordt opgebouwd, als mensen gaan begrijpen wie Christus in hen is en wat hij heeft gedaan, worden ze, zoals Frank het zei, onmogelijk tot zwijgen te brengen.
Evangelisatie zal een natuurlijke uitwerking zijn van wie zij zijn. Mensen van buitenaf zullen vragen: ‘Wat heb jij dat ik niet heb?’ Maar als we leven met schuld, schaamte en angst, vraagt niemand dat. Als ze iets anders zien, vragen ze het.
“Dit moet je zien!”
Frank heeft hier een beeldspraak voor waar ik steeds op terugkom. Hij noemt de kerk een caleidoscoop: een miljoen uitdrukkingen van Jezus in panoramisch perspectief. Als je door een caleidoscoop kijkt, blijf je daar niet stil over. Je pakt het dichtstbijzijnde kind en zegt: "Dit moet je zien!”
Dat is het evangelisatiemodel. Leven dat mensen nieuwsgierig maakt. Leven waar de wereld naar kijkt en vraagt: "Mag ik daar ook wat van?”
Hij maakt ook duidelijk dat sommige mensen inderdaad de geestelijke gave van evangelisatie hebben, en dat is echt. Maar de evangelist met die gave hoort niet het voorbeeld voor alle anderen te zijn. Het voorbeeld is Jezus zelf: de Vader vertrouwen en hem zijn leven in en door jou laten leven terwijl je gaat.
Elke gelovige draagt het hart van God, en Gods hart gaat uit naar de verlorenen. Dat is geen eigenschap die je door training ontwikkelt. Het is er. Het werk bestaat uit mensen helpen te weten wat ze hebben.
Wat dit op dit moment voor jouw kerk betekent
Ik zeg niet dat je je programma voor gemeenschapsgerichte outreach moet annuleren. Ik zeg dat je eerst een moeilijkere vraag moet stellen: wat is de toestand van de mensen in jouw kerk? Niet hun gedrag, maar hun toestand. Ervaren ze vreugde, vrede, rust, vrijheid en een overvloedig leven, al is het maar gedeeltelijk, en groeien ze daarin? Of zijn ze aan het presteren, verbergen en alles onder controle aan het houden?
Als dat laatste het geval is, is meer training in evangelisatie niet het antwoord. Dieper gaan wel.
De opdracht die Frank 45 jaar geleden bij zijn ordinatie van John MacArthur kreeg, is het waard om opnieuw ter harte te nemen: zorg voor de diepgang van je bediening en laat de reikwijdte ervan in Gods handen.
De diepgang is onze focus. Vertrouw de reikwijdte aan HEM toe.
