Pastorale eenzaamheid: 4 stappen om isolatie te doorbreken
Eenzaamheidsepidemie: De meeste predikanten hebben geen diepe, veilige vriendschappen.
Zelfverdediging: Voor velen van ons is het veiliger om onze persoonlijke worstelingen te verbergen dan om open te zijn.
Stappen naar gezondheid: Begin met openheid te cultiveren met één persoon die je vertrouwt en bouw van daaruit verder.
Ik ben opgegroeid als kind van een predikant en was halverwege de twintig toen ik mijn vader voor het eerst iemand als een vriend hoorde voorstellen.
"Josh, dit is mijn vriend Ron."
Mijn vader kende iedereen. Hij hield op een goede manier van mensen. Maar in de ruim twintig jaar waarin ik hem zijn bediening had zien uitvoeren, had ik hem niet op dezelfde manier een vriend zien hebben als ik vrienden had. Iemand met wie hij tijd doorbracht en belde om te praten. Iemand die wist wat er in hem omging. Iemand wiens relatie met hem niets met de kerk te maken had.
Continue Reading for Free
Create a free account to finish this article, plus get ongoing access to timely insights and practical resources.
Have an account? Log In
Vandaag, zo'n vijftien jaar later, herinner ik me dat moment nog steeds helder. Niet omdat het dramatisch was, maar omdat het destijds vreemd was. Ik had er geen kader voor.
Ik heb daar de laatste tijd veel over nagedacht. En ik ben gaan geloven dat de reden niet uniek was voor mijn vader.
Mijn vader, Jim Gordon, is vandaag de seniorpastor van Elora Road Christian Fellowship. Hij is al bijna vier decennia predikant.
Voor mij is hij een van de duidelijkste stemmen over dit onderwerp: pastorale relaties. Ik heb zoveel van hem geleerd - niet door formeel onderwijs of directe adviezen; vooral door te kijken naar hoe hij vriendschappen binnen en buiten de kerk heeft opgebouwd.
Voor predikanten gaat een gezonde persoonlijke gemeenschap niet alleen over mensen om je heen hebben. Het gaat erom bewust ondersteunende collega’s en coaches op te zoeken, mensen die zijn geweest waar jij bent, die je kunnen helpen de wateren te bevaren waarin je terecht bent gekomen en die je steeds weer naar de Heer blijven wijzen. Je kunt geen effectieve leider zijn zonder op de een of andere manier in gemeenschap te leven. Daar bestaat geen twijfel over.
Je hebt misschien niet voor eenzaamheid gekozen.
Wat ik ben gaan begrijpen, deels door gesprekken met mijn vader en deels door mijn eigen jaren in de pastorale bediening, is dat wat ik als kind zag (mijn vader zonder een Ron) geen persoonlijke eigenaardigheid was. Het was de standaardinstelling voor veel predikanten en kerken.
En zonder bewuste inspanning geldt dat ook voor jou en mij.
Waarschijnlijk ben je niet op een ochtend wakker geworden met het besluit om langzaam in isolement te belanden. Maar eerlijkheid vereist dat we een ongemakkelijke waarheid onder ogen zien.
Wij zijn actieve deelnemers aan onze eigen eenzaamheid.
Joshua Gordon, predikant, New Life-gemeenschap
Een van de belangrijkste manieren waarop we dat doen, is door te leren maskers te dragen. We bouwen een soort schijnvertoning op om onszelf gunstiger te presenteren. We nemen kleine, geleidelijke beslissingen die beetje bij beetje afstand creëren tussen ons en degenen die dicht bij ons staan.
Hier een terughoudend antwoord. Daar een vermeden gesprek. Een moment waarop het veiliger lijkt om indrukwekkend te zijn dan om gekend te worden.
Eenzaamheid overvalt predikanten inderdaad zelden. Meestal bouwen we haar langzaam op, uit naam van overleving. Na verloop van tijd wordt wat begon als bescherming een gevangenis.
We dragen maskers omdat ze werken.
Als predikanten is het ZO gemakkelijk om in een 'opvoerstand' te glijden, waarin we tegenover de mensen in ons leven een versie van onszelf laten zien.
- We stralen bekwaamheid, stabiliteit en perfectie uit.
- We doen alsof we ons huwelijk, onze financiën, kinderen, twijfels of angsten onder controle hebben.
- We doen alsof we nergens mee worstelen
En eerlijk gezegd werkt het meestal.
Het masker straalt gezag uit. Het beschermt onze rol. Het houdt ons in controle over ons eigen verhaal. Niemand kan ons confronteren met onze zwakke plekken als niemand weet waar we zwak zijn.
Ed Underwood is een mentor van mij. Hij was veertig jaar predikant voordat hij Recentered Group oprichtte. Ed begeleidt, ondersteunt en coacht predikanten, van wie velen al zo lang een masker dragen dat ze het niet meer opmerken.
Hoe zou jij die vraag beantwoorden?
Als je op mij lijkt, gebeurde het zo geleidelijk dat ik echt niet kon aanwijzen wanneer het begon. Zo werkt een masker dragen. Het begint niet als bedrog. Het begint als overlevingsstrategie. En ergens onderweg wordt overleven een identiteit.
Het pastorale leven heeft twee kenmerken die het dragen van een masker vrijwel onvermijdelijk maken.
Het is niet zo dat we bedrieglijker of onzekerder zijn dan de meeste andere mensen. Het is eerder zo dat de structuur van de pastorale rol zelf omstandigheden creëert waarin verbergen veiliger voelt dan gekend worden. Inzicht in die omstandigheden is de eerste stap om ze tegen te gaan.
Ten eerste: de meeste pastorale relaties zijn op positie gebaseerd.
Gemeenteleden gaan met ons om als hun voorganger. Medewerkers en vrijwilligers gaan met ons om als degene aan wie zij verantwoording afleggen. Zelfs vriendschappen die binnen de bediening ontstaan, dragen het gewicht van de instelling met zich mee. De rol volgt ons niet alleen de ruimte in — de rol is de ruimte. Haal die rol weg, en het is vaak moeilijk te ontdekken wat er overblijft.
Ten tweede: de mensen die het dichtst bij ons werk staan, bepalen ons levensonderhoud.
Besturen, zelfs goede en zorgzame besturen, hebben macht over salaris, aanstelling en reputatie. Die macht verdwijnt niet omdat de relatie warm aanvoelt. Wat hierdoor ontstaat, is een voorspelbare dynamiek: we censureren onszelf, niet uit bedrog, maar uit rationeel risicobeheer.
De meesten van ons, als voorgangers, worden structureel gestimuleerd om door de mensen die het dichtst bij ons staan niet gekend te worden. Daarom beginnen we ons vaak onbewust te verbergen als manier om onszelf te beschermen.
Een masker dragen is een zelfondermijnende strategie.
In de eerste tien jaar van mijn bediening ging ik volledig mee in het dragen van een masker, en vandaag draag ik nog steeds de littekens daarvan. Ik heb vele jaren geworsteld en vele jaren geheeld. Een paar jaar geleden zei mijn counselor iets wat dit alles voor mij in een ander perspectief plaatste:
Josh, als je een masker draagt, kun je geen liefde ontvangen. Wanneer mensen je bevestigen, fluistert het masker: ‘Als ze wisten wie je echt bent, zouden ze dat niet zeggen.’
Die ‘ruil van identiteit voor acceptatie’ is niet alleen kostbaar. Het is zelfondermijnend. We offeren ons ware zelf op om geliefd te worden, en vervolgens kan de liefde die we ontvangen ons niet bereiken. We spelen verbindingen na terwijl we isolement ervaren.
In het begin van mijn bediening stopte ik al mijn problemen weg en negeerde ik ze, zodat ik voor iedereen anders kon zorgen. Ik werd degene die mensen wilden dat ik was. Toen zag ik het niet, maar nu wel: ik was op zoek naar hun acceptatie en goedkeuring… en probeerde voor hen Jezus te zijn.
Chris beschrijft hoe die ontwikkeling er van binnenuit uitziet: vijf jaar lang gaf hij alles zonder zelf gevoed te worden. Hij verdween bijna — niet dramatisch, maar stilletjes.
Op een dag keek ik om me heen en besefte ik: als ik ontslag neem of ontslagen word bij mijn kerk… dan heb ik niemand.
Chris Long, uitvoerend voorganger
Een masker dragen leidt tot isolement. We kunnen omringd zijn door tientallen, zelfs honderden mensen die van ons houden - en ons toch alleen voelen, omdat we nooit ons ware zelf laten zien. Doe dat lang genoeg, en isolement wordt je norm.
Eenzaamheid is goed. Het is gezond en helend. Maar isolatie is iets anders. Isolatie is een hulpmiddel dat door de vijand wordt gebruikt. Het zorgt ervoor dat we het contact met de realiteit verliezen, sluit ons af van relaties die leven geven en stelt ons bloot aan risico’s die nooit aan het licht zouden komen binnen een authentieke gemeenschap.
Vier dingen die helpen
Geen van deze dingen is een snelle oplossing en niets ervan gebeurt vanzelf. Maar ze zijn ook niet ingewikkeld. De meesten van ons weten wat we nodig hebben — we hebben alleen de stap nog niet gezet.
1) Peil de situatie waarin je je bevindt.
Voordat je iets nieuws opbouwt, moet je eerlijk vaststellen waar je staat. Ed Underwood geeft voorgangers een paar eenvoudige diagnostische vragen:
- Voelt je vrouw zich veilig? Niet op haar gemak — veilig. Ze draagt vaak dingen met zich mee die jij niet meer ziet, en haar eerlijke antwoord vertelt je meer over waar je werkelijk staat dan wat dan ook. Ed is direct: als zij zich niet veilig voelt, vertrek je waarschijnlijk binnen 18 maanden, of je dat nu van plan bent of niet.
- Is 'de vergadering' ook echt de vergadering? Zeggen mensen in vergaderingen van oudsten en medewerkers wat ze denken, of stemmen ze vooraf af voordat ze de ruimte binnenlopen en luchten ze hun hart daarna bij hun vrienden? Als de echte gesprekken overal plaatsvinden behalve in de ruimte waar de beslissingen worden genomen, is dat een moeilijke plek om te herstellen.
- Worden problemen relationeel of structureel opgelost? Als een voorganger ergens mee worstelt, gaat iemand dan met hem of haar zitten en vragen wat er aan de hand is, of bouwt de kerk stilletjes beschermende regels rond diens zwakke punten? Een cultuur die problemen beheert in plaats van ze aan te pakken, zal hetzelfde met jou doen.
2) Zoek iemand die al is geweest waar jij naartoe gaat
Kwetsbaarheid bouwt vertrouwen op. En vertrouwen verandert, zodra je het hebt ervaren, alles. Ed vraagt voorgangers niet om alles in één keer om te gooien. Hij begint kleiner:
Ik zeg tegen mijn mensen: 'Geef me één persoon die je echt vertrouwt. Slechts één.' Je hoeft je hele situatie niet op zijn kop te zetten. Zoek gewoon één persoon bij wie je eerlijk kunt zijn, en begin daar."
Ed Underwood, oprichter van RecenteredGroup.com
Die persoon hoeft geen formele mentor te zijn. Misschien is het iemand die niet binnen jouw rapportagestructuur valt. Zoek iemand die je om 22.00 uur kan vertellen dat wat je meemaakt normaal is (en dat ook echt meent), omdat diegene het zelf heeft meegemaakt.
3) Bouw een groep van gelijken op waar je je voorgangerspet bij de deur kunt achterlaten
Mijn vader hoopte niet dat dit zou gebeuren. Hij ontwierp het met dit doel voor ogen. Die beslissing was allesbepalend.
Mijn vrouw en ik begonnen een kleine groep met mensen die we vertrouwden – binnen en buiten onze eigen kerk. We waren zorgvuldig met wie we uitnodigden en richtten de groep zo in dat we niet zouden worden gezien als “de voorgangers” van de groep. We staan op gelijke voet. En dat is zo goed voor ons geweest.
Tenzij je bewust een groep opbouwt waarin je niet de feitelijke leider bent, volgt de pastorale rol je de ruimte in. Ed bouwde ongeveer dertig jaar geleden iets soortgelijks op, en om dezelfde reden.
Ik zei tegen mijn vrouw Judy: ik ben het zo zat om alleen te zijn. Dus brachten we een groep vrienden bij elkaar die we al tientallen jaren kenden — we wisten niet of ze allemaal met elkaar zouden kunnen opschieten. Maar dit bestaat nu al dertig jaar. Dit is onze groep waarin we eerlijk en ongepolijst kunnen zijn en waarin ze me dingen over mezelf vertellen.
More Articles
4) Zoek iemand die geen belang heeft bij jouw functioneren
Soms is de belangrijkste relatie helemaal geen pastorale collega. Na een zware inzinking beschrijft Chris Long het vangnet dat hij ontdekte in een gezin dat hem in huis verwelkomde. Ze hadden geen verborgen agenda. Het maakte hun niet uit wat er op zijn cv stond of wat zijn kerkelijke achtergrond was. Ze hielden gewoon van hem, zonder iets te hoeven beschermen. Denk nu aan één persoon die aan die laatste beschrijving voldoet. Als je iemand kunt noemen, neem dan deze week contact op. Niet met een agenda. Gewoon contact.
Ed en zijn vrouw Judy doen dit bewust — ze nodigen voorgangers en hun echtgenoten uit bij hen thuis, weg van de kerkelijke context, gewoon om bij hen te zijn. Geen programma, geen agenda.
Verhalen over verlossing wekken hoop," zegt Ed. "Dus stel ik me kwetsbaar op tegenover hen en vertel ik over de fouten die ik heb gemaakt en de problemen die ik nu heb. En je kunt het bijna zien dagen in hun bewustzijn... 'Deze man is echt. Misschien kan ik hem vertrouwen.'
Als dit je aanspreekt, vind je misschien een thuis bij TheLeadPastor.com.
Misschien herkende je jezelf in de vijf jaar van Chris. Misschien houdt Eds vraag — wanneer ben je begonnen met liegen? — je nog steeds bezig. Misschien denk je na over het antwoord van je vrouw op de veiligheidsvraag (en weet je niet zeker of je die wel wilt stellen).
Dat is geen slechte plek om te zijn. Bewustwording is waar verandering begint.
Een van de redenen waarom ik doe wat ik doe bij TheLeadPastor.com is dat ik weet wat het kost om alleen in de bediening te staan, en ik weet dat er een betere manier is. The Lead Pastor bestaat om een eerlijke, praktische gemeenschap op gelijk niveau te bieden aan voorgangers die klaar zijn met doen alsof ze alles onder controle hebben.
Dit vind je binnenin:
- Wijsheid van voorganger tot voorganger, gebaseerd op echte ervaring en niet op theorie van consultants
- Praktische hulpmiddelen, bronnen en werkprocessen om ruimte terug te winnen voor gebed, onderwijs en discipelschap
- Een gemeenschap van collega-leiders die voor dezelfde uitdagingen staan als jij
- Nieuwsbrieven, podcasts en videocontent die erop gericht zijn je te helpen trouw leiding te geven — niet alleen efficiënt
We proberen predikanten niet tot leidinggevenden te maken. Ons doel is predikanten te helpen om trouw leiding te geven en bloeiende kerken op te bouwen.
Word gratis lid via TheLeadPastor.com/membership.
In Christus, die ons leven is,
Josh
