Waarom pastorale isolatie zo gevaarlijk is (en hoe je eraan ontsnapt)
Isolatie is het resultaat van keuzes: Pastorale isolatie is de keuze om anderen NIET te vertrouwen met wie je werkelijk bent (en dat kan gebeuren of je nu door mensen omringd bent of niet).
Verborgenheid stuurt beslissingen: Zodra een pastor anderen niet langer vertrouwt met wie hij werkelijk is, vult verborgenheid die ruimte en begint schaamte zijn beslissingen te sturen.
Je kunt niet beheersen wat je verbergt: De overtuiging dat je beheerst wat je verbergt, is op zichzelf al een waarschuwingsteken; als je dat onder controle had, zou je het niet verbergen.
Eén vertrouwensrelatie verandert alles: Zoek één persoon die alles weet, want wat je verborgen houdt, zal uiteindelijk jou beheersen.
Elke pastor begint zijn bediening met een visie om levens te veranderen en een passie voor Jezus. Al snel worden we echter geconfronteerd met de realiteit van het leven op de preekstoel en in de loopgraven van de bediening, en het is veel meer een uitputtende strijd dan we hadden verwacht.
Vaak worstelen we uiteindelijk met teleurstelling:
- De impact van mijn bediening is niet wat ik had gehoopt
- De werkelijkheid van mijn leiderschap is niet wat ik had gehoopt
- Ik ben niet wie ik had gehoopt te worden
Wanneer deze persoonlijke teleurstellingen in het donker worden gehouden, vormen ze een onzichtbare basis voor isolement in het innerlijk leven van een pastor.
Veel pastors gaan hiermee om door te leren zichzelf niet aan anderen bloot te geven of zich niet voor anderen in te zetten. Je kunt niet teleurgesteld worden (of een teleurstelling zijn) als je niet komt opdagen. De beslissing om delen van jezelf achter te houden voor de mensen om je heen is ingrijpend - met een zich opstapelende negatieve impact.
Want more from The Lead Pastor?
Sign up for a free account to complete reading this article:
Have an account? Log In
Bill Thrall, dertig jaar lang mentor van christelijke leiders, heeft de subtiele, innerlijke ontwikkeling in kaart gebracht die gezonde pastors in gevaar brengt.
Financiële, morele en emotionele instortingen zijn zelden plotseling; ze zijn de laatste stap in een stille, geleidelijke ineenstorting. Fase 1 van die ontwikkeling is isolement, dat begint wanneer een leider ervoor kiest zich te verbergen.
Isolement betekent niet ‘alleen zijn’; ik kan immers omringd zijn door mensen en me toch geïsoleerd voelen. Isolement is een houding van het hart. Het is geworteld in een gebrek aan vertrouwen. Het ontstaat wanneer ik ervoor kies anderen NIET met mezelf te vertrouwen.
Fase 1: Isolement
We kunnen omringd zijn door mensen en toch isolement ervaren.
Een pastor kan wekelijks ontbijten met andere pastors, een bestuur hebben waarmee hij maandelijks samenkomt en een echtgenote hebben die van hem houdt, en zich toch diepgaand geïsoleerd voelen, juist omdat hij delen van zichzelf achterhoudt uit angst voor wat het hem zal kosten.
De beslissing om jezelf te isoleren voelt als zelfbescherming, maar het is de eerste stap naar een ramp.
Wanneer ik geïsoleerd ben, ben ik kwetsbaar voor verborgenheid. En wanneer ik dingen begin te verbergen, begint schaamte oplossingen voor mijn pijn te bepalen… en op die plek word ik kwetsbaar voor rampzalige beslissingen.
Fase 2: Verborgenheid
Isolement creëert een leegte. En Bill zegt dat verborgenheid die vult. De tekenen van die verborgenheid komen maar al te vaak voor:
- Een gedragspatroon dat we in het geheim proberen te beheersen.
- Een hoekje van ons innerlijk leven dat we te lelijk vinden om bloot te leggen
- Aanhoudende twijfels die te zwaar zijn om in het licht te brengen
Die verborgenheid is echter zelfbedrog: "Ik heb controle over wat ik verberg. Het is niet zo ernstig. Ik handel het wel af."
Ik ben hier eerder geweest, mijn vriend. Ik geloofde dat ik controle had over wat ik verborg, maar zelfs dan geldt: als dat waar was, zou ik het inmiddels niet meer verbergen... de schaamte die ik voel is het bewijs.
Er speelt ook een tweede vorm van bedrog. Schaamte is niet statisch... ze is voortdurend aan het werk, met een eigen vaart.
Als er niemand is die alles weet, word ik een slachtoffer van alles wat ik verberg. Schaamte is nooit neutraal. Ze is altijd aan het werk.
Fase 3: Door schaamte gedreven beslissingen
Bill voert schaamte helemaal terug tot Genesis. Toen Adam zondigde, ervoer hij voor het eerst schaamte en beging hij onmiddellijk wat Bill "de eerste daad van zondemanagement in de hele geschiedenis" noemt... hij bedekte zichzelf met vijgenbladeren en verborg zich.
Duizenden jaren later is de neiging om dingen te verbergen en je te verschuilen niet veranderd. Zodra schaamte wordt aangewakkerd, stuurt ze gedrag aan. Ze zoekt verlichting. Ze begint beslissingen te nemen.
"Als de straf voor wat ik je vertel zo groot is dat ik het gewicht ervan niet kan dragen," zegt Bill, "zal ik me voor je verbergen totdat je me vindt.
De voorganger in fase 3 maakt geen vrije keuzes meer.
Als ik in deze situatie verstrikt raak, handel ik vanuit een door schaamte bepaalde logica: het risico dat ik word ontmaskerd is ondraaglijk, dus ik zal alles doen wat nodig is om dat te voorkomen. Die afweging leidt tot beslissingen die niemand in het licht zou nemen... en die beslissingen stapelen zich op.
Fase 4: Catastrofe
Bill heeft na catastrofale mislukkingen met leiders samengezeten - of die nu financieel, moreel of van een andere aard waren. Hij zegt dat de verhalen die hij hoort opmerkelijk veel op elkaar lijken. De crashes gebeuren omdat een voorganger, gevangen in geheimhouding en schaamte, ervoor koos mee te doen aan iets waarvan hij zichzelf had beloofd dat hij het nooit zou doen.
Vaak is die catastrofe openbaar.
Maar het proces dat ertoe leidde, vond in het verborgene plaats. En het begint bijna altijd met één ding: een voorganger die besloot niemand te vertrouwen met wie hij werkelijk was.
Als ik God en anderen niet vertrouw met wat ik heb verborgen, zal datgene wat ik heb verborgen mij op een dag beheersen.
De oplossing: God en anderen vertrouwen met wie ik ben
Misschien zijn er overal om je heen mensen, maar heb je toch het gevoel dat niemand je kent.
Misschien probeer je iets in het geheim te beheersen en houd je jezelf voor dat je de controle hebt.
Misschien neem je beslissingen die worden bepaald door wat niet naar buiten mag komen, in plaats van door wat juist is.
1 Petrus 5:5 is duidelijk: God geeft genade aan de nederigen. Bills werkdefinitie van nederigheid is in de loop van tientallen jaren waarin hij met geïsoleerde leiders heeft samengezeten, verfijnd:
Nederigheid is God en anderen vertrouwen met wie ik werkelijk ben.
Dit kan angstaanjagend zijn... daarom bied ik deze drie gebeden aan die de isolatiespiraal rechtstreeks tegengaan. Bid ze vaak:
- Jezus, leer me erop te vertrouwen dat ik mijn schaamte met U kan delen.
- Jezus, leer me te vertrouwen op wie U zegt dat ik ben.
- Jezus, leer me anderen te vertrouwen met wie ik ben.
De voortgang van de isolatie in vier fasen is niet onvermijdelijk... vertrouwen is de uitweg.