Predikant, hoe ga je om met geestelijke apathie?
Kun je iets meer voor iemand willen dan die persoon het voor zichzelf wil?
Onlangs hield ik een peiling op TheLeadPastor.com waarin ik voorgangers vroeg naar hun grootste uitdaging. De opties waren eenzaamheid, financiële druk, omgaan met kritiek en anderen door persoonlijke pijn heen dragen terwijl je je eigen mentale gezondheid bewaakt.
Hongervraagstuk: Veel predikanten noemen geestelijke apathie als hun grootste uitdaging, wat wijst op een gebrek aan betrokkenheid binnen gemeenten.
Culturele context: Geestelijke honger kan afnemen in culturen van overvloed, wat leidt tot wijdverbreide apathie.
Relationeel discipelschap: Effectieve trouw vereist investeren in persoonlijke relaties in plaats van uitsluitend op programma's te vertrouwen.
Uitdaging van trouw: Trouw blijven wordt moeilijk wanneer gemeenten comfortabel zijn en er geen urgentie is rond hun geestelijke behoeften.
Wat ik uit de resultaten opmaak
Het meest genoemde resultaat was *mensen dienen die niet geestelijk hongerig lijken te zijn*, met 57 stemmen. Financiële druk volgde op ruime afstand met 28 stemmen.
Ik legde deze resultaten voor aan een aantal lezers en bijdragers van TheLeadPastor.com om hun mening te horen, en na gesprekken over en weer kwamen er verschillende belangrijke thema's naar voren.
Want more from The Lead Pastor?
Sign up for a free account to complete reading this article:
Have an account? Log In
1. Culturele nadruk op snelle oplossingen
Verschillende voorgangers suggereerden dat mensen vaak op zoek zijn naar snelle oplossingen voor hun problemen in plaats van naar een diepere zoektocht naar geloof. Vanuit dit perspectief zou een echte opleving van geestelijk verlangen vanzelf veel secundaire organisatorische en persoonlijke uitdagingen oplossen of verbeteren.
2. Minder aandacht voor persoonlijk discipelschap
Een zeer ervaren voorganger zei dat hij geloofde dat deze achteruitgang verband hield met het geleidelijke verlies van langzaam, kostbaar en diep persoonlijk relationeel discipelschap. Hij suggereerde dat een te grote afhankelijkheid van gestructureerde programma's of grote evenementen er niet in slaagt echte betrokkenheid te ontwikkelen.
3. Culturele nadruk op persoonlijk comfort
Een veelvoorkomend thema was dat materiële overvloed, comfort en een gemakscultuur vanzelf lusteloosheid voortbrengen. Wanneer mensen zich economisch en qua ervaringen volledig verzadigd voelen, ervaren ze zelden een dieper gevoel van nood... wat leidt tot grotere geestelijke apathie.
4. Vertekende resultaten?
Een voorganger suggereerde dat deelnemers aan de peiling eerder zouden toegeven dat ze worstelen met geestelijke apathie dan met iets anders. Volgens deze voorganger zouden leiders op een peiling voor geestelijke apathie kunnen kiezen omdat het voelt als een "veiliger", minder kwetsbare bekentenis dan het blootleggen van diepe persoonlijke worstelingen zoals eenzaamheid.
Maar zelfs als het gemakkelijker voelt om het toe te geven, blijft het in de praktijk zeer ontmoedigend om geconfronteerd te worden met wijdverbreide apathie binnen een gemeenschap.
Uiteindelijk kunnen we geestelijke honger niet opwekken.
We kunnen de omstandigheden ervoor bevorderen en haar voeden wanneer we haar vinden, maar we kunnen haar niet namens iemand willen die de behoefte niet voelt.
In een context van schaarste is geestelijke honger volkomen begrijpelijk. Een gevoelde nood is overal aanwezig. Maar in een cultuur van overvloed? Mensen voelen niet vaak echte nood. Misschien geldt dat ook voor God.
Wat betekent trouw in deze omgeving?
De peiling kan niet vaststellen of de geestelijke apathie in Noord-Amerika een discipelschapsprobleem, een cultureel probleem, iets wat de kerk heeft veroorzaakt of iets wat de kerk heeft geërfd is.
Verdringt de overvloed waarin we ons bevinden de gevoelde nood die mensen historisch gezien naar God heeft gedreven?
De belangrijkste uitdaging voor de voorganger is trouw te zijn. Dat is gemakkelijke theologie wanneer je wordt omringd door enthousiasme, opwinding en groeiende aantallen. Dat is moeilijke theologie wanneer je met apathie wordt geconfronteerd.
Ik denk niet dat een van de voorgangers met wie ik heb gesproken het volledig heeft doorgrond.
Ik weet dat ik dat niet heb gedaan. Maar meer dan 30% van de voorgangers noemt geestelijke apathie als hun grootste worsteling. Dat is reden genoeg om deze vraag samen en eerlijk te stellen.
Wat denk jij dat de oorzaak ervan is?