Pastorale isolatie is niet wat we dachten dat het was.
Isolatie is een houding: Een pastor kan door mensen omringd zijn en toch volledig geïsoleerd zijn. De bepalende factor is niet nabijheid, maar vertrouwen.
Geen vertrouwen hebben kost iets: Op de dag dat een pastor besluit niet te weten wie te vertrouwen is, neemt die tegelijkertijd nog een andere beslissing: zich niet te laten liefhebben.
Het patroon is voorspelbaar: Isolatie leidt tot verborgenheid. Verborgenheid zorgt ervoor dat schaamte oplossingen voor pijn begint te genereren. Die oplossingen worden na verloop van tijd steeds duisterder.
Wanneer ik pastors naar hun ondersteuningssystemen vraag, klinkt het antwoord meestal ongeveer zo: er is een ontbijtg groep, een paar mannen uit andere kerken in de omgeving, misschien een paar ouderlingen met wie ze een goede band hebben of een of twee bestuursleden.
Dat is niet niets. Maar ik begin me af te vragen of dit is wat Bill Thrall bedoelt wanneer hij spreekt over gekend worden.
Bill zit al drie decennia tegenover leiders aan tafels. Pastors, leidinggevenden, oprichters van bedieningen. En steeds weer ziet hij hetzelfde gebeuren. De droom waarmee ze begonnen, komt niet overeen met de werkelijkheid waarin ze leven. De uitputting is echt. Het isolement is echt. En wanneer hij de oorzaak terugtracet, is de kern bijna altijd hetzelfde.
Want more from The Lead Pastor?
Sign up for a free account to complete reading this article:
Have an account? Log In
Ze hebben geleerd anderen NIET te vertrouwen met wie ze werkelijk zijn.
Isolement is niet wat we denken
Het woord isolement doet de meesten van ons denken aan iemand die alleen is... het kind op de middelbare school dat geen vrienden heeft, alleen luncht en niemand heeft die voor hem opkomt.
Dat is niet wat Bill beschrijft.
Isolement is niet alleen afgescheiden van zijn.
Isolement is een houding van vertrouwen.
Het betekent dat je jezelf vrijwillig openstelt om volledig door anderen gekend te worden. Niet door iedereen, dat zou dwaas zijn. Maar door sommigen. Voor veel lezers van TheLeadPastor.com is dit een bijzondere uitdaging, nietwaar?
Wij pastors kunnen een volle agenda hebben, loyale medewerkers, een gemeente die oprecht van ons houdt, en toch volledig geïsoleerd zijn.
Je kunt in de kamer zijn en jezelf toch voor anderen afsluiten. Je kunt omringd zijn en toch verborgen blijven.
De gegevens bevestigen dit.
- Uit onderzoek van Barna uit 2023 bleek dat 65% van de pastors aangeeft zich extreem geïsoleerd te voelen.
- Uit een onderzoek van Barna uit 2024 bleek dat 1 op de 5 protestantse senior pastors in het afgelopen jaar zelfbeschadiging of zelfmoord heeft overwogen.
Die cijfers beschrijven geen mensen met lege agenda's. Ze beschrijven mensen van wie de agenda's vol zijn en wier innerlijke leven is afgegrendeld.
De beslissing binnen de beslissing
Bediening is moeilijk. Iedereen die er langer dan een paar jaar mee bezig is, weet dat het pijn doet op specifieke manieren die moeilijk uit te leggen zijn aan mensen die erbuiten staan. En wanneer het vaak genoeg en hevig genoeg pijn doet, verschuift er stilletjes iets.
Je weet niet langer zeker wie je kunt vertrouwen.
Bill noemde dat een van de gevaarlijkste dingen die hij uit de mond van een pastor hoort. Niet omdat wantrouwen irrationeel is — soms is dat niet zo — maar vanwege wat het in gang zet.
De dag waarop ik ervoor kies niet te vertrouwen," zei hij, "is de dag waarop ik ervoor kies niet geliefd te worden.
Liefde vereist toegang. Toegang vereist vertrouwen. Wanneer ik de deur naar vertrouwen sluit, sluit ik tegelijkertijd de deur naar liefde. Hij verwoordde het ook zo:
In de mate waarin ik je vertrouw, kan ik jouw liefde ervaren. Zelfs als je naam God is.
Isolement creëert verborgenheid
In eerste instantie geen dramatische verborgenheid. Alleen de gewone opeenstapeling van dingen die ik niemand vertel:
- kleine angsten of persoonlijke mislukkingen
- vragen waarvoor ik me schaam
- worstelingen die onverenigbaar lijken met het predikantschap
Dan gaat schaamte aan de slag met die verborgen dingen. Ze begint oplossingen voor de pijn te bedenken. In eerste instantie voelen die oplossingen beheersbaar. Daarna niet meer.
Bill heeft van dichtbij genoeg pastorale mislukkingen meegemaakt om het verloop ervan met enige precisie te beschrijven. De lijn van isolement naar een cruciaal moment van falen is lang, maar er is wel degelijk een verband.
Op een dag zit een pastor tegenover Bill aan tafel en zegt: ik weet niet hoe dit is gebeurd. Bills antwoord, elke keer opnieuw: als je klaar bent om me te vertellen waarom het is gebeurd, help ik je graag. Want “ik weet niet hoe dit is gebeurd” is op zichzelf opnieuw een daad van verbergen.
Het begint met de beslissing om te stoppen met vertrouwen.
Bill zegt niet dat elke pastor een open boek moet zijn. Hij formuleert het preciezer dan dat.
Niet iedereen hoeft alles over je te weten,” zei hij. “Maar ik kan elke pastor dit beloven: als er niemand is die alles weet, word je slachtoffer van alles wat je verbergt.
De meeste pastors hebben dat niet.
De ontbijtgroep bestaat echt, maar wordt begrensd door wat veilig is om in een ontbijtgroep te zeggen. Dingen worden niet uitgesproken. Vragen worden niet gesteld. Worstelingen blijven in de auto tijdens de rit naar huis.
Dit is geen probleem met een eenvoudige oplossing. Maar Bills aangrijpingspunt is bereikbaar:
Zoek één persoon en begin te vertrouwen.
Ik zeg niet dat je die persoon meteen alles moet vertellen. Maar begin de deuren van vertrouwen op een kier te zetten.
Daar begint het.
