Key Takeaways
Preken en programma's maken geen discipelen; relaties wel, één of twee mensen tegelijk.
Meet discipelschap aan de hand van het aantal mensen in je kerk dat daadwerkelijk discipelen maakt.
Discipelschap bloeit in een sfeer van genade waarin mensen kunnen falen zonder zich te verbergen.
Maak kennis met Ed Underwood
Ed, vertel ons iets over jezelf, en specifiek over wat Recentered doet voor voorgangers.
Ik ben Recentered Group begonnen nadat ik 21 jaar voorganger was geweest van Church of the Open Door. Ik ben al 40 jaar voorganger. Daarvoor was ik legerofficier en daarvoor was ik brandweerman bij een gespecialiseerde brandweerploeg. Het heeft altijd in mijn hart gelegen om voorgangers te helpen.
Voorgangers zijn eenzaam en de meeste kerken besteden geen aandacht aan de gezondheid van hun leiderschapsteam.
ED Underwood
We zijn Recentered begonnen om kerken te helpen terug te keren naar wat voor Jezus het belangrijkst is, de twee belangrijkste opdrachten:
- De Grote Opdracht is om discipelen te maken van alle volken.
- Het Grote Gebod is om elkaar lief te hebben.
Kerken verliezen beide uit het oog onder het verpletterende gewicht van de bediening in de plaatselijke kerk en al het andere dat in de weg staat. Dus helpen we:
- gewonde voorgangers om gezond te worden
- kerken met leiderschapsproblemen om gezond te worden
- het opbouwen van een discipelschapscultuur in kerken te bevorderen.
Have an account? Log In
Hoe Ed werd toegerust als discipel
Je zegt vaak dat discipelschap plaatsvindt in relaties. Wie heeft jou als discipel toegerust, en wat herinner je je het meest van de manier waarop die persoon dat deed?
Ik ben tot geloof gekomen tijdens de Jezusbeweging. Ik vertrouwde Christus aan het einde van de jaren ’60 en het begin van de jaren ’70, en de eerste persoon die mij als discipel toerustte was een man genaamd Stan, via Young Life.
In die tijd hadden we alleen de King James Version. Ik studeerde aan de universiteit en we kwamen samen in het College Life House, een bediening van Campus Crusade (nu Cru). Stan kocht een Scofield Reference Bible voor me. Ik wist niets van de Bijbel. Terwijl ik de hele dag in de les zat, bracht hij de hele dag door met een gele markeerstift, waarbij hij aanduidde waar de aantekeningen van Scofield verbonden waren met de tekst.
We namen het materiaal voor discipelschap van Young Life door, meestal in een park. Hij haalde me op en nam me mee naar verschillende plaatsen. Hij was een vriend voordat ik überhaupt wist wat discipelschap was. Hij was gewoon een vriend die me over Jezus vertelde, en ik groeide enorm.
Waarom kerken hun toewijding aan discipelschap verliezen
Ga vooruit naar je jaren als voorganger. Was er een moment waarop je besefte dat de inspanningen van jouw kerk op het gebied van discipelschap geen discipelen voortbrachten?
Op Dallas Seminary werd mijn leven sterk beïnvloed door Howard Hendricks, die veel nadruk legde op discipelschap. Discipelschap was alles wat ik kende: mijn voorganger tijdens de Jezusbeweging hielp mij als discipel groeien, en in het leger draaide alles om discipelschap.
Daarna was ik voorganger van een kerk in het Midwesten, een kerk in het noordwesten en uiteindelijk van Church of the Open Door. Geen van deze kerken kende wat ik relationeel discipelschap zou noemen, waarbij je met één persoon (als die net gelovig is geworden) of met twee of drie mensen gaat zitten en hen toerust om het christelijke leven te leiden.
Dat is wat discipelschap is: mensen toerusten en aanmoedigen om op Jezus te vertrouwen en Hem te volgen.
De visie op discipelschap van zoveel kerken komt neer op de preken van de voorganger en de kerkelijke programma’s.
Er is niets mis met preken. Ik heb 40 jaar gepreekt en ik houd ervan. Maar preken zijn niet echt effectief om mensen toe te rusten op Jezus te vertrouwen en Christus te volgen. Dus moest ik in elke kerk helemaal opnieuw beginnen.
Bij Church of the Open Door verraste het me. Het was een historische, diep Bijbelse kerk, maar er was geen discipelschap. Toen ik het ter sprake bracht, zeiden mensen: “Nou, we hebben de preken, we doen dit en we doen dat.” Een voormalige ouderling begreep het echt en hoewel hij niet langer de diensten bijwoonde, werd hij mijn bondgenoot.
Het materiaal dat ik eerder had gebruikt, was verschoven naar een christendom van schaamte en schuld in plaats van genade en onze identiteit in Christus. Daarom schreef ik een nieuwe cursus met de naam Beginnen met genade, die ik nog steeds gebruik. Ik nam de ouderlingen erdoorheen en zei tegen hen: “Ik ga jullie vragen om iemand anders erdoorheen te leiden.” Zo begon het te groeien.
De ouderlingen waren aanvankelijk terughoudend. Maar zodra ze een jonge man in discipelschap hadden begeleid, zijn vriend waren geworden en zijn leven kenden, was het alsof ze besmet raakten. Zodra iemand door de Heilige Geest was gebruikt om een groot verschil te maken in iemands leven, huwelijk, ouderschap en betrokkenheid bij de kerk, gingen ze nooit meer terug.
Ik ben voorganger geweest in vier verschillende kerken en ik zie kerken een discipelschapsprogramma opzetten, iemand daarvoor verantwoordelijk maken en vervolgens gaan de voorgangers verder met de begroting of de groei van de kerk. Het is bijna alsof ze een vakje hebben afgevinkt. Is dat een terechte constatering?
Er is sprake van een kloof. Een probleem is dat de kerk leiderschap in de stijl van het bedrijfsleven heeft omarmd, en dat is wat leiderschap in het bedrijfsleven doet: iemand houdt zich bezig met personeelszaken, iemand anders neemt dit over, weer iemand anders dat.
Ik daag de voorgangers met wie ik bij Recentered werk uit om de cultuur te veranderen door zelf het voortouw te nemen en door over de Grote Opdracht te preken. In Church of the Open Door preekte ik op de eerste zondag van elk jaar over de Grote Opdracht. Mensen zeiden dan: “We zijn dit een beetje zat,” en dan zei ik: “Ja, maar er zijn nieuwe mensen die niet begrijpen dat dit het allerbelangrijkste is.” De week daarop preekte ik over eenheid en over het liefhebben van elkaar, altijd in de context van relaties.
Mijn vrouw, Judy, nam het over en begon vrouwen in discipelschap te begeleiden, en die vrouwen begonnen elkaar in discipelschap te begeleiden. Uiteindelijk kregen we discipelschap in lagen: leerlingen van de onderbouw van de middelbare school die kinderen in de kinderbediening de basis van discipelschap bijbrachten, leerlingen van de bovenbouw die leerlingen van de onderbouw begeleidden en studenten die leerlingen van de bovenbouw begeleidden.
Zeven jaar later doet Church of the Open Door, onder een andere voorganger van wie ik houd, nog steeds aan discipelschap. Een van hun “doorbraakgebeden” is de afgelopen twee jaar geweest om 75 nieuwe discipelschapsrelaties met niet-christenen. Ze houden het bij en zitten inmiddels boven de 50.
Als ik terugkijk op mijn leven, heb ik duizenden preken gehoord en er zelf een paar duizend gepreekt. Maar mijn belangrijkste herinneringen zijn die aan iemand die mij in discipelschap begeleidde, van mij hield, voor mij zorgde en naar mij luisterde, of aan iemand die ik in discipelschap begeleidde en bij wie een doorbraak plaatsvond.
Ik sta bekend om Eds Eerste Theologische Regel: God is slim. Als Hij ons opdraagt discipelen te maken, moet daar iets achter zitten. De hindernis is dat discipelschap een tragere manier is om te groeien dan programma’s, en voorgangers staan onder grote druk om de aantallen te laten groeien.
Tijd maken voor discipelschap
Stel je een voorganger voor die het met je eens is, maar naar een overvolle agenda kijkt en zich afvraagt hoe hij tijd kan vrijmaken voor een paar discipelschapsrelaties. Wat zou je tegen hem zeggen?
Neem het risico en vertrouw op de Heer Jezus, die jou het gebod gaf om discipelen te maken.
In Church of the Open Door besteedde ik veel tijd aan onze leiders om de cultuur te veranderen, omdat we het te druk hadden. Er was geen ruimte voor discipelschap, dus lieten we een paar dingen vallen. In kerken is verandering een woord van vier letters, dus het is moeilijk.
Het begint ermee dat je het in je agenda zet. Het gebeurde nog gisteren bij mij. Ik heb altijd één man die ik in discipelschap begeleid en die het een plezier maakt om door mij begeleid te worden, en hij wachtte om tien uur op me in Glendora. Die ochtend kreeg ik ongeveer zes telefoontjes van voorgangers en kerken die zeiden: “Ik heb je nodig.” Het enige wat ik zei was: “Laat me even in mijn agenda kijken. Het spijt me, maar dat tijdstip is al bezet.” Mensen zullen meestal niet vragen wat je gaat doen.
Omdat discipelschap zo nieuw was in Church of the Open Door, moest ik de campus en mijn kantoor verlaten om het te doen. Ik sprak met een man af voor een ontbijt of koffie, of nodigde hem bij ons thuis uit.
Jezus’ model van discipelschap
Jouw aanpak is gebaseerd op de manier waarop Jezus discipelen maakte. Vertel over het patroon dat je ziet en hoe dit je visie vormt.
Ik heb discipelschap geleerd van Howard Hendricks, al zijn materiaal gestolen en het sindsdien onderwezen aan een Bijbelschool en in seminars en kerken.
In de evangeliën begon Jezus eenvoudigweg zijn opdracht uit te voeren in het bijzijn van de discipelen: onderwijzen, genezen, alles. Vervolgens liet Hij hen het doen terwijl Hij toekeek en hen corrigeerde. Alles was relationeel. Je vindt nergens een plaats waar Jezus ging zitten en zei: “Vandaag gaan we het over de Drie-eenheid hebben.” Het onderwijs kwam ter sprake in het echte leven, wat gemakkelijker is wanneer je samen door Israël kampeert.
Vervolgens stuurde Hij hen in Mattheüs 10 twee aan twee eropuit. Dus: Hij deed het en zij keken toe; zij deden het en Hij keek toe. Na de verheerlijking op de berg konden de discipelen de demon niet uit een jongen drijven, en Jezus gebruikte dat als een onderwijsmoment: “Dit soort gaat alleen weg door gebed en vasten.” Wanneer we mensen eropuit sturen, komen ze terug met echte vragen en leren ze van de antwoorden.
Vervolgens laten we hen los. We vertrouwen hen. Ze zullen fouten maken en we zullen horen wat ze tegen iemand hebben gezegd en ineenkrimpen, maar ze gaan het doen.
Toen ik leiders van kleine groepen trainde, noemden ze me “Ed die nooit komt opdagen”. Ik zei: “Ik zal je nieuwe groep een paar weken leiden, daarna leid jij hem een paar weken en houden we een evaluatie achteraf.” Ik gaf feedback, bijvoorbeeld door tegen iemand te zeggen: “Je praat te veel. Laat de stilte er zijn.” In kleine groepen en in discipelschap stuurt degene die na een stilte de volgende opmerking maakt het gesprek, dus je wilt stil blijven en de ander laten spreken.
Daarna stopte ik met komen. Een leider die je goed kent, Mark, nam op toen ik belde (dit was nog vóór de mobiele telefoons) en vroeg wanneer ik kwam. Ik zei: “Ik kom niet. Dag.” Hij deed het geweldig. Dat is wat we moeten doen.
Op dit moment neem ik een man mee door Beginnen in genade. Hij komt uit een etnische gemeenschap en werkt in de showbusiness, en we praten over hoe hij zijn gemeenschap zal bereiken en dit naar haar zal vertalen. Ik heb hem gevraagd te bidden over wie hij zal discipelen, en hij heeft al iemand in gedachten. Hij bood aan een exemplaar van Beginnen in genade te bestellen, maar ik zei: ‘Nee, ik breng er wel een voor je mee.’ Dat heb ik er graag voor over.
More Articles
Discipelen kiezen en toerusten
Als voorganger die net begint, hoe bepaal je wie je uitnodigt voor een discipelschapsrelatie?
Bij ongeveer de helft van de kerken waarmee ik heb gewerkt, begonnen we met de leiders. Soms zijn de leiders niet geïnteresseerd. Dan begin je iemand anders te discipelen, zodat je verhalen te vertellen hebt. Wanneer leiders iemand horen zeggen: ‘We stonden op het punt te scheiden, toen Ed en Judy ons begonnen te discipelen, en kijk nu eens naar ons’, gaan ze denken: ‘Wacht eens even, dat is krachtig.’
Ik zoek altijd iemand die enthousiast is en dit echt wil. Voor hoofdvoorgangers is het lastig, omdat iedereen wil dat de voorganger hem of haar discipelt. Howard Hendricks zei dat je naar FAT-mensen moet zoeken:
- Trouw
- Beschikbaar
- Onderwijsbaar
Ik zei altijd: ‘We gaan dit een bepaalde periode doen.’ Het woord ‘periode’ bood me een parachute als iemand het werk niet deed of steeds vergaderingen miste. Ik heb vaker in mijn eentje om vijf uur ’s ochtends ontbeten dan ik kan tellen.
Discipelschap is, net als alle bediening, rommelig. Maar die rommeligheid is persoonlijk.
Ed Underwood
Je kunt tegen iemand zeggen: ‘Je bent niet komen opdagen.’ Dat gebeurt nooit bij prediking.
Bij discipelschap volgens een programma is er ingebouwde afstand. Als ik niet kom opdagen, ben ik gewoon een van de velen. Klopt dat?
Dat klopt. Hoe groter een kleine groep wordt, hoe minder betrokkenheid er is, omdat mensen denken dat niemand het zal merken als ze afwezig zijn.
Iets anders wat we bij Church of the Open Door deden, was discipelschap opnemen in elke functieomschrijving: van elke ouderling, medewerker, leider van een kleine groep en medewerker in het kinderwerk. We waren daar niet wettisch in. Mensen maken drukke perioden door. Maar we wilden dat ze wisten dat als we programma’s uitvoeren zonder discipelschap, we niet doen wat voor Jezus het belangrijkst is. Discipelschap brengt duurzame groei in iemands leven voort, en het kost tijd.
Hoe weet je wanneer iemand klaar is om iemand anders te discipelen?
Ze voelen zich nooit klaar. Terwijl ze zelf gediscipeld worden, willen we ervoor zorgen dat ze gezond zijn en geen eigen agenda hebben. Soms komen mensen met een agenda naar kerken, en je wilt anderen niet aan hen toevertrouwen. Gezond betekent niet dat ze alles op orde hebben. Maar we zouden bijvoorbeeld heel voorzichtig zijn met verslaafden. Gewoonlijk zouden we een verslaafde niemand anders laten discipelen dan een andere verslaafde, omdat een gewoon persoon van hen zal houden, en verslaafden daar vaak misbruik van maken.
Meestal zijn mensen er meer klaar voor dan ze denken, en we vertrouwen op de kracht van de Heilige Geest. De echte sleutel is hoofdstuk drie van Beginnen in genade: ze moeten weten wie ze zijn in Christus en de fundamentele verandering begrijpen die in hen heeft plaatsgevonden. We hebben twee pagina’s met een opsomming van 35 veranderingen die bovennatuurlijk plaatsvinden op het moment dat iemand op Christus vertrouwt. De meeste christenen hebben daar geen idee van. Er bestaat niet zoiets als een onbeduidende christen. Als ze weten dat ze de Heilige Geest, een nieuwe natuur en de kracht om niet te zondigen hebben, zijn ze er klaar voor.
En we blijven genade, genade, genade benadrukken. Duurzame verandering komt voort uit meer vertrouwen op Jezus, niet doordat iemand op de fluit blaast omdat we buiten de lijnen zijn gegaan.
Binnenkort in Genade
Laten we meer vertellen over Beginnen in Genade, dat je in de loop der jaren met honderden mensen hebt ontwikkeld.
Duizenden mensen hebben de oorspronkelijke versie gebruikt. Deze moest worden bijgewerkt, dus hebben we onlangs een herziene en bijgewerkte versie uitgebracht, evenals een digitale versie.
Het doel is om iemand van de straat naar de doop te brengen, precies zoals ze dat in Handelingen deden.
Zo is Beginnen in Genade opgebouwd:
Je relatie met God beginnen (hoofdstuk één).
Hoe je een relatie met God kunt hebben, Zijn genade in je leven kunt begrijpen en Johannes 3:16 kunt doorgronden: redding is een transactie die uitsluitend op geloof is gebaseerd. Bij Church of the Open Door zeiden sommige mensen die onder J. Vernon McGee hadden gezeten en elke conferentie hadden bijgewoond: “Dit is zo eenvoudig.” Ik zou zeggen: “Geef het een kans.” Nadat ze het hadden doorlopen, zeiden ze: “Het was zo goed voor me om dit nog eens door te nemen.”
Je relatie met God verdiepen (hoofdstuk twee).
De kracht van gebed: door gebed heb je contact met God, en door de Bijbel heeft Hij contact met jou. De meeste christenen, zelfs in behoudende kringen, kennen verzen maar weten niet hoe de Bijbel samenhangt. Daarom laten we zien hoe het Oude Testament is opgebouwd en hoe het verbonden is met het Nieuwe Testament.
Je nieuwe identiteit in Christus (hoofdstuk drie).
Ik heb dit toegevoegd omdat de twee favoriete liederen van de meeste christenen “Just As I Am” en “I’ll Fly Away” zijn. Maar hoe zit het met het middengedeelte? Het midden is heiliging, Romeinen 5–8. Dit hoofdstuk draait om Galaten 2:20: je nieuwe identiteit, de kracht die je hebt en de zegeningen die je in de hemelse gewesten hebt.
Het doel van je relatie met God (hoofdstuk vier).
Gebaseerd op Efeziërs 2:10. Predikanten zijn niet de enigen die geroepen zijn; iedereen is geroepen. Een man die ik begeleidde, runt een makelaarskantoor. Inmiddels komen er dertig mannen naar Bijbelstudies op zijn kantoor, waar ze Galaten en Kolossenzen bestuderen. Hij ziet dat als zijn doel uit Efeziërs 2:10.
Omgaan met anderen in Christus (hoofdstuk vijf).
Kerk, huwelijk en relaties, maar vanuit het perspectief van genade en identiteit. Het is niet: “Mannen, houd van je vrouw, anders kom je in de problemen.” Het is: “Mannen, houd van je vrouw zoals Christus van de kerk hield, en je weet hoe Hij van jou houdt.” We behandelen ook Spreuken. Door het hele hoofdstuk heen stel ik open vragen. Gisteren zei een christen die al lange tijd gelovig is: “Wauw, Ed, je gaat meteen tot de kern. Dit is persoonlijk.” Ik zei: “Ja, want als het mijn leven niet verandert, stapel ik alleen maar kennis op.”
De Bijbel zegt niet dat je Gods Woord in notitieboekjes moet bewaren. Er staat dat je het in je hart moet verbergen.
Ed Underwood
De liefde van Jezus met anderen delen (hoofdstuk zes).
Hoe je het evangelie kunt delen. We besteden veel tijd aan Kolossenzen 4:2–6. We draaien het om: we denken dat het delen van het evangelie betekent dat we over Jezus praten, maar Paulus laat zien dat het gaat om relaties opbouwen met niet-christenen en gevoelig voor hen zijn.
Jouw plaats in het lichaam van Christus (hoofdstuk zeven).
Hier zouden we vragen: “Waar zou je willen dienen bij Church of the Open Door?” Een kersverse christen zou kunnen beginnen met luisteren naar kinderen die Bijbelverzen opzeggen tijdens het kinderwerk. Een man, voetbalcoach bij Azusa Pacific met een graad in theologie, was klaar om ouderling te worden, dus daagde ik hem daartoe uit. Anderen zouden leiders van kleine groepen kunnen worden.
Hier moeten predikanten hun eigen taakomschrijving begrijpen. Lees Efeziërs 4. Het gaat niet om preken zodat er meer mensen komen. Het gaat om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening.
Ed Underwood
Ik houd van preken en heb mijn leven gewijd aan het nauwkeurig verkondigen ervan.
Maar in de kerk in het Midwesten schreef ik aantekeningen voor kleine groepen met de vraag: “Wat was Eds belangrijkste boodschap van zondag?” Op woensdag konden mensen me dat niet vertellen. Ik heb dat maar ongeveer een maand gedaan, omdat het zo gênant was.
Discipelschap brengt je in iemands leven. Gisteren vertelde de man met wie ik afsprak me drie dingen die eraan komen, en ik zette ze in mijn agenda. Hij weet dat Ed en Judy volgende dinsdag voor hem zullen bidden. Het is persoonlijk en doeltreffend.
Discipelschap meten
Als het om discipelschap gaat, lijken voorgangers een keuze te moeten maken. De beste groei verloopt vaak langzaam, als de groei van een eik, in plaats van snel, waarbij de groei misschien niet blijvend is. Als een voorganger voor de langzame weg kiest, hoe meet die dit dan? Voorgangers kunnen het geven, de opkomst, kleine groepen, vrijwilligers en zelfs het websiteverkeer bijhouden. Relationeel discipelschap is veel moeilijker te meten. Hoe doen we dat?
Vooral door verhalen en uitnodigingen. Maar de belangrijkste aanwijzing is hoeveel mensen in je kerk daadwerkelijk discipelen maken.
Hoe lang het duurt, hangt van de persoon af. Iemand meenemen door Beginnen in genade kan een jaar duren.
Met de man die ik nu begeleid in discipelschap, die zijn Bijbel goed kent, zullen we waarschijnlijk één hoofdstuk per week doen. Bij Recentered schrijven we ook Bijbelstudies van acht weken over Galaten en Kolossenzen, en er zijn andere hulpmiddelen, omdat je zo lang mogelijk betrokken wilt blijven bij het leven van die persoon. We proberen mensen ook aan anderen over te dragen, omdat ik geen discipelen heb. Ik maak discipelen van Christus.
Discipelschap geeft je ook een echte manier om over geven te praten, niet: “We verkeren als kerk in een crisis en hebben geld nodig.” Je kunt vragen: “Vertel me over je financiën. Geef je?” Meestal hoef ik dat niet te vragen, omdat hun financiën een puinhoop zijn. Dan zeg ik: “Het enige wat ik van financiën weet, is dat Jezus belooft voor je te zorgen als je een rentmeester bent. Dus laten we beginnen met geven.” En het is duurzaam, omdat ze geven vanuit inzicht en niet onder druk.
Sluit af door te praten over een op Jezus gerichte gemeenschap en veilige relaties waarin de waarheid wordt gesproken als fundament van effectief discipelschap.
Bij Recentered praten we over het creëren van een sfeer van genade. We moeten dit voortdurend verkondigen en herhalen. Het is een plek waar mensen weten dat ze kunnen falen, omdat we dat allemaal zullen doen, en dat ze het niet hoeven te verbergen.
Wanneer ik een kerk bezoek, kan ik binnen enkele minuten na binnenkomst merken of er een sfeer van genade heerst. Mensen praten, hebben contact met elkaar en blijven hangen. In een sfeer van genade verwachten mensen gewaardeerd, beluisterd en gehoord te worden. Ze zullen niet worden beschaamd wanneer ze fouten maken, maar ze zullen wel worden gecorrigeerd. We zeggen niet: “Je hebt een affaire gehad, maar dat is prima, wij zijn een genadekerk.” Genade is streng als het om zulke dingen gaat, maar op een manier die zegt: “Ik hou van je. Dit is verschrikkelijk. Laten we erover praten.”
Vervolgens zetten we ons in voor het opbouwen van vertrouwensrelaties. Wanneer een kerk een sfeer van genade en vertrouwensrelaties heeft, zal discipelschap floreren. Ik weet nooit waar ik met een kerk of voorganger zal beginnen. Soms beginnen we met de sfeer van genade en soms met het opbouwen van vertrouwen onder de leiders.
